biorę krótki wdech — w tle miasto jeszcze śni

Kiedy noc jest zimna — gasną światła w tle,

karty leżą otwarte — nic nie ukryje się.

Ci, których stawiałem wyżej, maski mają też,

teraz widzę trzeźwo: biorę to, jak jest.

Rośnie we mnie lęk — robię równy krok.

Staję między nami, aż opadnie mrok.

Chcę osłonić cię przed tym — zostanę, by być,

tuż przy twoim ramieniu — nie będę się kryć.

Tu są moje demony — walczą co noc,

gdy trzymasz moją dłoń, słabnie ich moc.

Tu są moje demony — siedzą we mnie,

zostań jeszcze chwilę — będzie mi lżej.

Tu są moje demony — uczę się z nimi żyć,

z tobą dam im radę — mogę dalej iść.

Spada kurtyna — finał dobrze znam,

gasną rzędy świateł — każdy wraca tam.

Maski pękają z czasem, widać każdy szew,

bałagan po spektaklu — posprzątam, jak trzeba.

Z kieszeni wyjmę strach, rozłożę go na stół,

to tylko stary dług — dziś spłacam go w pół.

Mówisz: „jestem tu” — biorę równy wdech,

i z bitem w tle idziemy w poprzek własnych lęk.

Rośnie we mnie lęk — robię równy krok,

twoje ciche „chodź” — rozprasza mi mrok.

Chcę osłonić cię przed tym — zostanę, by być,

tuż przy twoim ramieniu — nie będę się kryć.

Tu są moje demony — walczą co noc,

gdy trzymasz moją dłoń, słabnie ich moc.

Tu są moje demony — siedzą we mnie,

zostań jeszcze chwilę — będzie mi lżej.

Jestem tu związany — robię to dla nas,

pali czasem w środku — ale mam na to czas.

Nie będę już ściemniać — nie powiem, że nie,

kilka małych demonów dalej siedzi we mnie.

Tu są moje demony — walczą co noc,

lecz kiedy trzymasz dłoń — topnieje ich moc.

Tu są moje demony — siedzą we mnie,

z tobą idę prosto — dzień po dniu, pewnie.

Nie chcę cię zawieść — nawet gdy mi źle,

tu są moje demony — ale trzymam je.