Mówią mi czasem: „Dziewczyno, ogarnij,

tu każdy wers musi mieć wzór i schemat”.

A ja na przekór całemu światu

gubię zasady, gdy serce się wspiera.

W kieszeni niosę pół zachodu słońca,

a w dłoni wschód, co dopiero się budzi.

Jak mam to zmierzyć, gdzie to policzyć,

skoro ta jasność naprawdę mnie nudzi?

I słyszę głosy mądrali zza biurka:

„Tak się nie pisze, to nie fizyka”.

A ja się tylko uśmiecham pod nosem –

moja muzyka lepiej to łapie.

Pieprzyć dziś naukę,

gdy tworzy się sztukę.

Po co mi logika,

gdy mi rytm w sercu puka?

Nie chcę tabelek,

gdy dusza mi fruwa —

bo kiedy tworzę,

to właśnie tam jest prawda.

Ktoś by policzył każdy promień światła,

powiedział: „To tylko reakcja”.

A ja go widzę, jak tańczy na ścianie

i w środku robi mi całą atrakcję.

Nie znam się, może powinnam…

Lecz wolę słuchać drżenia tej nuty.

Bo gdy piszę szczerze, od samego serca,

to każdy wers jest troszkę jak cud.

Pieprzyć dziś naukę,

gdy tworzy się sztukę.

Po co mi logika,

gdy mi rytm w sercu puka?

Światło się miesza

z oddechem i słowem —

i wtedy wiem jedno:

że jestem naprawdę sobą.

Może i błądzę, a może lecę —

niech nikt mi tego nie mierzy w linijkach.

Bo jak mam trzymać się równych reguł,

gdy serce płonie w swoich ognikach?

W starciu rozumu z moją duszą

zawsze wygrywa iskra malutka.

A jeśli ktoś pyta, skąd tyle chaosu —

to odpowiedź prosta: kochani, to sztuka.

Pieprzyć dziś naukę,

gdy tworzy się sztukę.

Niech każdy promień

rozpisze mnie w nutach.

I jeśli zgubię

parę mądrych definicji —

to trudno, niech płyną…

bo po to jest poezja.