Bir mektup, rüzgârda uçar gibi başlar

İki yabancı, iki kalp, iki tekerlek

Ve bir köprüde kader bekler

Lizbon’dan çıktım, sabah erken

Alfama’nın taş sokaklarına veda ettim

Sintra’da bir yaşlı bana el salladı

"Yol uzun, ama kalbin yetiyorsa, sür" dedi

Madrid'de sardunya kokusu

Bir çocuk “Boa viagem!” dedi neşeyle

Barselona’da Gaudi'nin gölgesinde

Sana yazdım ilk defa: “Geliyorum.”

Üsküdar’da bıraktım geçmişi

Boğazın serinliğinde son kez nefes aldım

Edirne'de bir köylü ekmek verdi

"İyi insanlar yolda buluşur," dedi

Sofya, Belgrad, Viyana geçip

Her bir şehri sana anlatmak için ezberledim

Kaldırımlar, heykeller, caddeler

Gözümde tek bir yol vardı: Senin gözlerin

Pedallar bir duaya döndü

Yollar bir harita gibi içimizdeydi

Her şehirde seni sordum rüzgâra

Ve sen de bana yazdın her durakta

“Charles Köprüsü'nde, saat üçte orada ol”

Kalbim saatin tik takı gibi attı

Sen gelmeden geçmem dedim o köprüden

Ama… biri gelmedi sonunda

Charles Köprüsü rüzgârlıydı o gün

Kalabalığın ortasında sadece bir kişi bekliyordu

Elinde harita, yanında boş bir kahve fincanı

Ama beklediği gelmedi

Bir telefon çaldı... açılmadı

O gece bir gazete haberi:

"Tanımlanamayan bisikletli,

bir tırın altında öldü bu sabah,

Brno yakınlarında"

Bir köprüde buluşmak için yaşadılar

Ama kader haritayı ters çevirdi

Ve şimdi Charles Köprüsü’nde rüzgâr

İkisini birden anlatıyor fısıltıyla

Kimdi gelen? Kimdi gidemeyen?

Yol mu bitirdi aşkı, yoksa aşk mı yolu?

Bilinmez…

Ama bir köprü hâlâ bekliyor

İki kalbi… bir hatırayı…

-----------

Charles Bridge at 3 o'clock

A letter begins as if flying in the wind

Two strangers, two hearts, two wheels

And fate awaits on a bridge

I left Lisbon, early in the morning

I said goodbye to the stone streets of Alfama

An old man waved to me in Sintra

"The road is long, but if you have the heart, drive" he said

The smell of geraniums in Madrid

A child said "Boa viagem!" cheerfully

In the shadow of Gaudi in Barcelona

I wrote to you for the first time: "I'm coming."

I left the past in Üsküdar

I took my last breath in the coolness of the Bosphorus

A villager in Edirne gave me bread

"Good people meet on the road," he said

Passing through Sofia, Belgrade, Vienna

I memorized each city to tell you

Pavements, statues, streets

There was only one path in my eyes: Your eyes

Pedals turned into a prayer

Roads were inside us like a map

I asked the wind about you in every city

And you wrote to me at every stop

"At Charles Bridge, be there at three o'clock"

My heart beat like a clock ticking

I said I wouldn't cross that bridge without you

But... no one came in the end

Charles Bridge was windy that day

Only one person was waiting in the middle of the crowd

Map in hand, empty coffee cup next to him

But the one he was waiting for didn't come

A phone rang... it didn't answer

A newspaper article that night:

"Unidentified cyclist,

died under a truck this morning,

near Brno"

Meeting on a bridge They lived for

But fate turned the map upside down

And now the wind on Charles Bridge

Tells both of them in a whisper

Who was it that came? Who was it that could not go?

Did the road end love, or did love end the road?

Unknown…

But a bridge is still waiting

Two hearts… a memory…