.دوتا قلب دور...

دو صِدای لرزون.

در غروب ِسُرخ، صداها به هم بَرخُورد می کنند...

و شب گوش می دهد.

صدایت مثل شعله ای کوچَک تاریکی را پَس میزَنَد

صِدایی آرام که نامم را زمزمه می کرد.

تو را نفس می کشم، دَر هَر ضربان، دَر هَر آه،

انگار دنیا محو می شود و فقط من و تو هستیم.

تو سایه ها لبخند می زنم حتی اگر تو نبینی،

اِحساسِ تو به آرومی تمام وجودم رو لمس می کنِه.

دور اَز هَم می رقصیم، اما قلب هامون یِکی شده،

دو سایه که جلویِ نوری کَم سو میرَقصَن

We drift closer through the static of the night,

One step toward you… everything feels right.

.تو و من در شب تاریک ، دنبال نور می دویم،

دو سِتارِه در تاریکی شُدیم و اَز سیاهی فَراری

اِسمَمُ که آروم صِدام می کنی، هَمِه تَرسام از بین می رَن،

همراه تو یِکی مَسیر ، آلوده راه تاریکِ زِندِگی

تو و من در شب سیاه ، حتی اَز دور آتیش می زنیم،

صِدایِ ما مِثلِ ستاره ها تو سکوت شِنیده میشِه

دو روح که با ریتم عِشق جذب هَم شُدیم.

دو قلب که در منشور هستی باهم می تپند.

در تاریکی راه گُم میشَم ، اما صدای تو مَنُو هدایت می کنِه،

هر نفسی که میکِشی مَنُو به خودت نزدیک تر می کنِه.

لبخند میزنی ، آروم، مثل طلوع خورشید بیصِدا

نوری گرم پشت پِلکهایِ بَستِه مَنُو نَوازِش میکُنِه

گاهی شب کمی مرا می ترساند، درست است،

اما به محض اینکه حرف می زنی، ترس از بین می رود.

تو نفس می کشی، من نفس می کشم، دنیاهای ما هماهنگ می شوند،

انگار خود شب به نفع ماست.

Two pulses…

Two confessions.

Distance collapses

when truth finds a voice.