W murach mojej głowy pustka się szerzy

Jak szczelina w betonie, co nie chce się zasklepić

Krzyczę, lecz moje słowa giną w próżni

Bo nikt nie słyszy tego, co naprawdę boli

Łańcuchy wspomnień szorują po ścianach

Zapadam się w ciszę, gdzie nikt mnie nie znajdzie

Chcę krzyczeć, walę pięściami w drzwi

Ale echo mojego oddechu jest jedynym dźwiękiem

Przerwać ciszę, wyrwać się z tego piekła

Gdzie ból jest jedynym, co jeszcze czuję

Roztrzaskać lustra, w których się nie poznaję

I znaleźć choć jedno światło na tym czarnym niebie

Sny są jedynym miejscem, gdzie jestem wolny

Ale budzę się zawsze w tym samym koszmarze

Ludzie wokół mnie widzą tylko uśmiech

Nie dostrzegają ran, które się nie zasklepiają

Coraz trudniej udawać, że wszystko gra

Maska pęka, a ja tonę w tym bagnie

Głosy w głowie szepczą: "Nie dasz rady"

Lecz ja chcę walczyć, choćbym miał zginąć

Przerwać ciszę, wyrwać się z tego piekła

Gdzie ból jest jedynym, co jeszcze czuję

Roztrzaskać lustra, w których się nie poznaję

I znaleźć choć jedno światło na tym czarnym niebie

Zmęczyłem się udawaniem, że nie boli

Zmęczyłem się walką z cieniami w mojej głowie

Czasem chciałbym po prostu zniknąć

Lecz nawet to wydaje się zbyt wielkim wysiłkiem

Przerwać ciszę, wyrwać się z tego piekła

Gdzie ból jest jedynym, co jeszcze czuję

Roztrzaskać lustra, w których się nie poznaję

I znaleźć choć jedno światło na tym czarnym niebie

Cisza...

Znów jestem sam...

W murach mojej głowy...

Pustka...