การสนทนากับเฟอร์นิเจอ

เฮ้ ตู้เย็น รู้สึกเย็นไหม

ประตูแกเปิดออก ทั้งที่ฉันยืนนิ่งไป

โอ้ เครื่องปิ้งขนมปัง เผาขนมฉันทุกที

แต่ไม่เป็นไรนะเพื่อน ฉันยังให้อภัยดี

ฉันคุยกับเก้าอี้ คุยกับช้อนส้อม

คุยกับม่านที่พลิ้วตามจังหวะกล่อม

กำแพงคือมิตร นาฬิกาคือศัตรู

เมื่อฉันหลุดโลก ก็ปล่อยให้มันดู

โคมไฟมุมห้อง แสงคืนนี้เป็นไง

กะพริบหนึ่งทีคือใช่ สองทีก็หวั่นใจ

ไมโครเวฟ... “บี๊บ บี๊บ” ดังซ้ำไป

หัวเราะเยาะฉัน หรือแกไม่นอนใช่ไหม?

ฉันคุยกับจาน คุยกับพรม

คุยกับโซฟา ที่กอดฉันกลมๆ

จอทีวีกะพริบ มันรู้จักชื่อฉัน

สิ่งไม่มีชีวิต แต่ก็เล่นเกมกัน

เดี๋ยว... เธอ ที่อยู่หลังจอ

ฉันได้ยินนะ เข้าใจรึเปล่าหนอ

กำลังกินมันฝรั่งทอด จิบน้ำมะนาวใช่ไหม?

ขอถามอีกครั้งเดียว...

กลิ่นของพระจันทร์ เคยข้ามใจเธอบ้างไหม?

กลับมาที่ตู้เย็น ที่เนยซ่อนอยู่

เรามีความลับ ที่มันเล่าให้ฟังดู

ฉันคุยกับเธอ ใช่ เธอที่อยู่ตรงนั้น

อย่ารีบตอบเร็วไป... หรือมันจะไม่แฟร์กัน

(ยังอยู่ไหม?)