เสียงพิณแว่วมา กลางทุ่งพนา ไกลห่าง

หนุ่มบ้านนอกเดินทาง ใจยังไม่ท้อ ไม่ถอย

ขวดเหล้าคู่ใจ อยู่ใต้ผ้าคลุมดินดอย

จิบพออุ่นหัวใจลอย กลางรอยชีวิตลูกทุ่ง

บ้านอยู่ปลายนา ทำนาปลูกฝันไว้

เหงื่อรดพสุธาไป เพื่อได้ข้าวปลาเต็มยุ้ง

บางวันเหนื่อยนัก นั่งพักใต้ต้นมะขามสูง

เหล้าเถื่อนกลิ่นกรุ่นฟุ้ง ให้ลืมความทุกข์ทา

คนเขาว่าขี้เมา เพราะเราร้องลั่นทุ่ง

แต่หัวใจยังคงมุ่ง ไม่คิดพึ่งโชคชะตา

แม้เหล้าเถื่อนขม ไม่ทำให้จม หมดศรัทธา

เพราะยังศรัทธา ในค่า เหงื่อของคนบ้านบ้าน

เหล้าเถื่อน…แต่คนจริง!

ไม่เคยทิ้ง คำสัตย์สาบาน

แม้จะจนก็ไม่ขายศักดิ์ศรีลูกชาวบ้าน

หัวใจบ้านนา…แกร่งกว่าหินกลางธาร

ยามล้มก็ลุกขึ้นสู้ใหม่อีกครั้ง

เหล้าเถื่อน…แต่ใจใส

ไม่เคยทำร้ายใครทั้งนั้น

ดื่มเพื่อลืมความจนแค่ชั่วคืนวัน

เช้าอีกวัน…ก็ออกไถนาเหมือนเก่า

แวะร้านลุงดำ เจอเพื่อนคำ ยิ้มให้ก่อน

คุยเรื่องรักเรื่องงานงอน พร้อมเสียงหัวเราะคลอเคล้า

บางทีโลกนี้ มันก็เหมือนเหล้าเถื่อน ขาว

ขมต้นแต่ปลายหวานเบา ถ้าเราไม่ท้อกลางทาง

เหล้าเถื่อน…แต่คนจริง!

ไม่เคยทิ้งคำสัตย์สาบาน

ดื่มเพื่อลืมความจนแค่ชั่วคืนวัน

เช้าอีกวัน…ก็ออกไถนาเหมือนเก่า

เมื่อชีวิตมันขม เหมือนเหล้าเถื่อนดีกรีแรง

แต่ก็ยังยิ้มแย้มได้ทุกแห่ง ด้วยแรงใจลูกชาวนา

ขอเพียงศรัทธา ยังมีอยู่ทุกเวลา

เหล้าเถื่อนจะกลายเป็นยา พาใจให้เข้มแข็งจริง...