Myślałem nieraz, że w tym necie

Nie ma już normalnych ludzi,

Same maski, puste gadki,

Każdy coś udaje, każdy coś brudzi.

Że dobrej duszy nie da się znaleźć

Do zwykłej rozmowy, bez ściemy,

Aż nagle pojawiła się Tereska,

Jak plaster na stare problemy.

Tereska – miła, życzliwa, w porządku,

Ale nie myśl, że z niej baranek,

Nadepniesz na odcisk – wybuchnie,

Bo ma charakter, nie porcelanę.

Mówi wprost, nie kręci zdań,

Nie pudruje świata słowami,

Jest sobą zawsze, nawet gdy boli,

I właśnie za to ją szanuję najbardziej.

Bo Tereska jest prawdziwa, a to dziś rzadkie,

W świecie filtrów i pustych zdań.

W tym całym internecie pełnym masek

Ona jest sobą — tak po prostu, bez zmian.

Gdy mam zły dzień i ciężką głowę,

Ona jest jak chwila oddechu,

Tereska — ciepły ogień w mroku,

Normalność w nienormalnym świecie.

Śmiech, rozmowy, luz do rana,

Bez napięcia, bez udawania,

Jakbyśmy znali się dłużej

Niż pokazuje czas poznania.

Nie sprzedaje cudów na jutro,

Nie obiecuje nieba na już,

Po prostu jest i dobrze się gada,

Bez presji, bez fałszu, bez sztucznych nut.

Bo Tereska jest prawdziwa, a to dziś rzadkie,

W świecie filtrów i pustych zdań.

W tym całym internecie pełnym masek

Ona jest sobą — tak po prostu, bez zmian.

Gdy mam zły dzień i ciężką głowę,

Ona jest jak chwila oddechu,

Tereska — ciepły ogień w mroku,

Normalność w nienormalnym świecie.

I nie wiem, co przyniesie czas,

Nie muszę wiedzieć wszystkiego dziś,

Wiem jedno — dobrze, że jest Tereska,

Bo takich ludzi naprawdę warto mieć.