Czy pamiętasz, jak prosty był świat

kiedy wędrowałeś po górach,

a jedynym towarzyszem był wiatr,

który niósł twoje myśli ponad szczyty,

gdzie nie trzeba było słów,

by poczuć, że jesteś na swoim miejscu.

Tam, gdzie milkną drogi

i wszystko oddycha ciszą przestrzeni,

tam, gdzie serce wybiera kierunek

zanim głowa zdąży zapytać — dlaczego.

Wrócisz tam, choćby tylko na chwilę,

w sobie —

bo to miejsce zawsze z tobą idzie.

Szlaki nieznane nie budziły lęku,

tylko ciekawość,

która prowadziła cię dalej,

aż zatracałeś granicę

między sobą a przestrzenią.

Tam, gdzie milkną drogi

i wszystko oddycha ciszą przestrzeni,

tam, gdzie serce wybiera kierunek

zanim głowa zdąży zapytać — dlaczego.

Wrócisz tam, choćby tylko na chwilę,

w sobie —

bo to miejsce zawsze z tobą idzie.

Czasem, w mieście, wśród dźwięków i świateł,

wraca obraz — mokra trawa o świcie,

i chłód strumienia,

który budził bardziej niż słowa.

I wtedy wiesz — nic nie zniknęło.

To wszystko wciąż żyje.

Tam, gdzie milkną drogi

i wszystko oddycha ciszą przestrzeni,

tam, gdzie serce wybiera kierunek

zanim głowa zdąży zapytać — dlaczego.

Wrócisz tam, nie przez mapy czy czas,

ale przez pamięć,

która śpiewa, gdy idziesz dalej.