WAT ALS IK HET ZEG (HIPHOP EDITION)

[Verse 1]

Ik zie haar lopen slow motion in de stad,
maanlicht op haar jas, elke stap zegt: “laat me niet nat.”
We praten als vrienden, lachen te luid,
maar diep vanbinnen brandt iets, dat ik nooit vertrouw.

Ze zegt: “Ik ben blij dat jij er bent, je snapt me tenminste,”
ik glimlach, maar m’n hart schrijft een brief in geheimschrift.
Elke blik is een test, elk woord een gevecht,
tussen wat mag en wat m’n ziel echt zegt.

Ze weet niets van de storm in m’n hoofd,
ik speel kalm, maar de beat blijft boos.
En als ze vraagt “gaat het goed met je?”,
zeg ik “altijd”, terwijl ik breek van binnen.

[Chorus]

Wat als ik het zeg en jij kijkt weg?
Wat als ik verlies wat ik niet wil breken?
Wat als dit vuur, dat zachtjes leeft,
het mooiste is als ik het niet aansteek?
(uh-uh, yeah…)

[Verse 2]

Ik zie haar online, middernacht, ze typt en wist.
Misschien dacht ze aan mij, of aan iemand die mist.
Ik rook een sigaret en spuug de rook in de lucht,
denk: “moet ik haar bellen, of hou ik m’n vlucht?”

Want dit is geen lust, dit is leven in de schaduw,
tussen hoop en vriendschap, een fragiele padroute.
Eén move te veel en de brug brandt fel,
één kus te vroeg en de stilte valt wel.

Ik had duizend kansen, maar ik zweeg telkens,
bang dat eerlijk zijn ons alles zou ontkennen.
Misschien is liefde niet pakken, maar laten,
niet nemen, maar dragen in adem, in lagen.

[Bridge]

Misschien voel jij het ook,
maar je houdt het klein, net als ik.
We lachen, maar de ruimte tussen ons
is vol van dingen die we niet durven zeggen.
En dat… dat is liefde met rem.


[Final Chorus]

Wat als ik het zeg en jij blijft echt?
Wat als we sterker zijn dan deze grenzen?
Wat als dit vuur, dat nu nog leeft,
eindelijk lucht mag mengen met licht?

(female ad-lib: “Don’t say it… don’t break it…”)
Ik hou van wat er is, maar ik droom van meer,
en dat gevecht, dat draag ik weer.

[Outro]

Yeah…
Soms is zwijgen geen zwakte,
maar respect voor wat bestaat.
En soms is dat…
de moeilijkste vorm van trouw.

Jeweettog!?