ทุกเช้ารีบตื่นแต่งตัวให้ไว

กลัวจะไปสายกลัวใคร เขาเห็น

นั่งรถฝ่าฝนฝ่าฟ้ามาเป็น

ลูกน้องคนเดิมที่พร้อมจะทน

สายตาเธอมอง เหมือนเราผิดมา

คำพูดคำจา ไม่เคยลดน้อย

สั่งงานเหมือนหุ่นยนต์จะลอย

แต่ใจเรายังไม่เคยจะถอย

โอ้… เจ้านาย โปรดรู้ไว้เถิดใจฉันก็มี

ไม่ใช่เครื่องจักรที่ ไม่มีวิญญาณ

บางครั้งเหนื่อยใจ บางวันแทบไม่ไหว จะให้ยิ้มยังไหงกัน

แค่อยากให้รู้ว่าฉัน ก็รักงานเหมือนกัน… ถ้าเธอเข้าใจ

เธอเดินผ่านมาไม่มองสบตา

คำว่า ขอบใจ ไม่เคยได้ให้ใจ

บางครั้งเธอเครียด ฉันก็เข้าใจ

แต่มนุษย์ใช่ไหม ไม่ใช่ฝุ่นควัน

ก็รู้ว่าโลกการแข่งขัน

ทำให้เธอต้องเข้มต้องแข็ง

แต่บางทีใจที่แข็งจนชิน

ก็ทำให้คนรอบข้างเจ็บแทน

โอ้… เจ้านาย โปรดรู้ไว้เถิดใจฉันก็มี

ไม่ใช่เครื่องจักรที่ ไม่มีวิญญาณ

บางครั้งเหนื่อยใจ บางวันแทบไม่ไหว จะให้ยิ้มยังไหงกัน

แค่อยากให้รู้ว่าฉัน ก็รักงานเหมือนกัน… ถ้าเธอเข้าใจ

วันหนึ่งฉันอาจจะเป็นเหมือนเธอ

อยู่ตำแหน่งที่ต้องแบกภาระ

วันนั้นคงเข้าใจเธอเสมอ

แต่วันนี้...ขอแค่เธอหันมามองฉัน

เจ้านาย อย่าลืมว่าฉันคือคนของเธอ

ที่ยืนสู้เคียงข้างเสมอ ไม่เคยห่างไป

แม้ไม่มีชื่อ แม้ไม่มีแสงไฟ แต่ใจฉันก็ยิ่งใหญ่

แค่คำว่าขอบคุณ… จะมีให้กันได้ไหม จากใจเจ้านาย...

จากใจลูกน้องคนหนึ่ง ที่ยังรักงานนี้…เพราะยังมีความหวัง...