Στην Αθήνα του δεκάτου έκτου αιώνα,

μες στην Τουρκοκρατία και στον χειμώνα,

μια γυναίκα με καρδιά που φλόγες βγάζει,

τη μοίρα του λαού της να αλλάζει.

Από σόι αρχοντικό, τους Μπενιζέλους,

μα διάλεξε τον δρόμο δίχως τέλους.

Τα πλούτη της τα έδωσε όλα στους φτωχούς,

να θρέψει πονεμένους και νηστικούς.

Φιλοθέη, των Αθηνών λαμπρό αστέρι,

που την ελευθερία είχε για ταίρι.

Στις γυναίκες έδωσες φωνή και ελπίδα,

μες στης σκλαβιάς τη μαύρη καταιγίδα.

Μες στις στοές τις υπόγειες, τις κρύες,

φυγάδευε γυναίκες και ψυχές ανδρείες.

Στα νησιά τις έστελνε κρυφά τη νύχτα,

για να ξεφύγουν απ’ του εχθρού τα δίχτυα.

Σχολειό ίδρυσε, το πρώτο μες στην πόλη,

να μάθουν γράμματα και τέχνες όλοι.

Κορίτσια φτωχά να στέκονται με θάρρος,

της αμάθειας να σβήσει πια το βάρος.

Οι Τούρκοι τη χτυπήσαν με μανία,

μα έμεινε στην ιστορία Αγία.

Το όνομά της θρύλος και πνοή,

μιας επανάστασης που έδωσε ζωή.