Ben sana mecburum (mecburum) bilemezsin,

Adını mıh gibi aklımda tutuyorum.

Büyüdükçe büyüyor gözlerin,

Ben sana mecburum (mecburum) bilemezsin,

İçimi seninle ısıtıyorum.

Sevmek kimi zaman rezilce korkuludur,

İnsan bir akşam üstü ansızın yorulur.

Tutsak ustura ağzında yaşamaktan,

Kimi zaman ellerini kırar tutkusu,

Bir kaç hayat çıkarır yaşamasından.

Hangi kapıyı çalsa kimi zaman,

Arkasında yalnızlığın hınzır uğultusu.

Ağaçlar sonbahara hazırlanıyor,

Bu şehir o eski İstanbul mudur?

Karanlıkta bulutlar parçalanıyor,

Sokak lambaları birden yanıyor.

Kaldırımlarda yağmur kokusu,

Ben sana mecburum sen yoksun.

(sen yoksun)

Ben sana mecburum (mecburum) bilemezsin,

Adını mıh gibi aklımda tutuyorum.

Büyüdükçe büyüyor gözlerin,

Ben sana mecburum (mecburum) bilemezsin,

İçimi seninle ısıtıyorum.

(içimi seninle)

(içimi seninle)

(içimi seninle ısıtıyorum)

Fatih'te yoksul bir gramofon çalıyor,

Eski zamanlardan bir cuma çalıyor.

Durup köşe başında deliksiz dinlesem,

Sana kullanılmamış bir gök getirsem.

Haftalar ellerimde ufalanıyor,

Ne yapsam ne tutsam nereye gitsem,

Ben sana mecburum sen yoksun.

(sen yoksun)

Ben sana mecburum (mecburum) bilemezsin,

Adını mıh gibi aklımda tutuyorum.

Büyüdükçe büyüyor gözlerin,

Ben sana mecburum (mecburum) bilemezsin,

İçimi seninle ısıtıyorum.

(içimi seninle)

(ısıtıyorum)

(ben sana mecburum, bilemezsin)

(içimi seninle ısıtıyorum)