........... Έρχεσαι από τα βάθη της αβύσσου

και το σκοτάδι που ματώνει

τη σιωπή που μας πληγώνει

τα κουβαλάς όλα μαζί σου.

Έρχεσαι από το χάος του απείρου

και μας φέρνεις παγωμένα

αστέρια γκρεμισμένα

εφιάλτες του ονείρου

.

Έρχεσαι κι' ασ' μη σε καρτερούνε

στα πάθη τους παραδωμένοι

όλης τη γης οι κολασμένοι

ανίκανοι ν' αντισταθούνε.

Να γίνει ο χρόνος σαν την πέτρα

να μην φοβάται στον αιώνα

του σύμπαντος όλα τα μέτρα

βουλιάζουνε σε μια σταγόνα .

Έρχεσαι πάνω στο δίκιο καβαλάρης

ξεσφράγισμα κάνεις στο χρόνο

σκορπώντας γύρο σου το τρόμο

όσα σ' ανοίκουνε να πάρεις.