Τα σημάδια μου μιλούν χωρίς φωνή,

Κάθε ρίγμα, μια πληγή που δεν ξεχνώ.

Στης ζωής μου τη σκληρή διαδρομή,

Κάθε χτύπος, με κρατούσε δυνατό.

Μες στο σώμα μου γραμμένες οι ρωγμές

Κάθε ρυτίδα, μια ανάμνηση παλιά.

Όσα έχασα, όσες κράτησα στιγμές,

Με χτίσανε με πέτρα και φωτιά.

Κι αν ο χρόνος με βαραίνει σαν βροχή,

Κι αν οι νύχτες μου γεμίζουν με σιωπή,

Δεν λυγίζω, δεν φοβάμαι να πονώ,

Γιατί έμαθα στο φως να περπατώ.

Δε ζητάω να ξεχάσω, δε μπορώ,

Κάθε πόνος είναι δρόμος να σταθώ.

Όσα έζησα μου δίνουν τη φωνή,

Να φωνάξω πως υπάρχω στη ζωή.

Κι αν ο χρόνος με βαραίνει σαν βροχή,

Κι αν οι νύχτες μου γεμίζουν με σιωπή,

Δεν λυγίζω, δεν φοβάμαι να πονώ,

Γιατί έμαθα στο φως να περπατώ.

Τα σημάδια μου μιλούν χωρίς φωνή,

Μα η ψυχή μου μένει πάντα δυνατή.