Κάποτε, δυο ψυχές γεννήθηκαν απ’ το ίδιο αστέρι.

Εκείνος, παιδί της φωτιάς· εκείνη, κόρη του νερού.

Κι όταν τα μάτια τους συναντήθηκαν,

ο κόσμος κράτησε την ανάσα του

γιατί η μοίρα είχε ήδη γραφτεί.

Κάτω απ’ το φως του φεγγαριού,

υποσχέθηκαν πως καμία αυγή δε θα τους χωρίσει.

Μα οι θεοί ζηλεύουν την αγάπη που δεν φοβάται.

Και τους έριξαν στη θάλασσα της σιωπής,

να πνιγούν αγκαλιασμένοι,

να μείνουν για πάντα εκεί που το φως λιώνει μέσα στο νερό.

Λένε πως όταν το φεγγάρι είναι ολόκληρο,

βλέπεις τις σκιές τους να χορεύουν στα κύματα.

Δεν μιλούν γιατί οι ψυχές δεν χρειάζονται λόγια.

Μόνο το φως τους ενώνεται, σαν ανάσα πριν το χάραμα.

Και κάθε φορά που αγαπιούνται δυο άνθρωποι,

η θάλασσα ανασαίνει λίγο πιο βαθιά.

Γιατί θυμάται εκείνους που πρώτοι

πνίγηκαν απ’ την ίδια τους την αγάπη,

για να μείνουν αιώνιοι

δεμένοι στο φεγγάρι.

*********************************************

English translation

Once upon a time, two souls were born from the same star.

He, a son of fire.

She, a daughter of water.

And when their eyes met,

The world held its breath,

for destiny had already been written.

Beneath the silver gaze of the moon,

they swore that no dawn would ever part them.

But the gods envy love that knows no fear.

So they cast them into the sea of silence

to drown in each other’s arms,

to remain forever where light melts into the water.

They say that when the moon is full,

you can see their shadows dancing upon the waves.

They do not speak

for souls need no words.

Only their light intertwines,

like a breath before the dawn.

And each time two lovers meet,

the sea sighs a little deeper.

For it remembers the first ones

who drowned in their own love,

just to remain eternal

bound in the moonlight.