Οι χρηστάρες γυρνούν στη στροφή

Με τη μάσκα τους σε κάθε στιγμή

Στον ήλιο πίνουν την καφεδάρα

Και όνειρα κάνουν σε σκόνη ψιχάλα

Τραβούν αργά τις γουλιές τους πιοτά

Στον αέρα ψιθυρίζουν τραγουδάκια σιγανά

Κι ο πίκος στον καθρέφτη ξανά

Γυαλίζει την καράφλα του

Να μου γελά

Με βήματα ελαφρά χορεύουν λεπτά

Στις σκιές μιας πόλης που δεν σταματά

Στη μέση της νύχτας σαν άστρο περνούν

Ψυχές απ’ τον άνεμο στιγμές ζεστούν

Χέρια που πέφτουν σαν φύλλα παλιά

Κι η ανάσα αργή σαν ψιλή βροχή να κυλά

Με λέξεις βαριές κάνουν κύκλο ξανά

Περιμένοντας τον ήλιο να φανεί μακριά

Τραβούν αργά τις γουλιές τους πιοτά

Στον αέρα ψιθυρίζουν τραγουδάκια σιγανά

Κι ο πίκος στον καθρέφτη ξανά

Γυαλίζει την καράφλα του

Να μου γελά

Σε δρόμους που σβήνουν στο φως του χαμηλού

Η μέρα γελάει μα παραμένει κουρασμένου ουρανού

Αναμνήσεις σαν κύμα χτυπούν δυνατά

Στιγμές σκορπισμένες σαν άνεμος πια