Kurz na twoich kluczach 🌑

Kurz na twoich kluczach

W Twoim kubku wciąż parzy się czas,

Choć woda w nim dawno już ścięła się w lód.

Na oparciu krzesła Twój sweter wciąż trwa,

Wczepiony w powietrze, jak w gardle mój głód.

Nie sprzątam tej ciszy, nie ruszam tych drzwi,

Bo boję się echa, co w kątach tu śpi.

Nie ma Cię w lustrach, nie ma Cię w snach,

Zostałem tu sam, rozmieniony na piach.

Bóg musiał się pomylić, gdy dzielił nas tak,

Zabierając Ci światło, zostawiając mi wrak.

Rozrywa mnie każda minuta bez słów,

Proszę, choć raz... w moich myślach się zbudź.

Znalazłem Twój włos na poduszce dziś rano,

Ostatni Twój ślad, moją ranę zadaną.

Chciałem go schować, lecz drgnęła mi dłoń,

I zniknął w szczelinach, jak w morzu ta toń.

Teraz już nie mam zupełnie nic,

Tylko ten stary, przerwany już szkic.

Kupuję dwa chleby, choć jem tylko ja.

Mówię do ściany, że piękny był dzień.

Wszystkie zegary zatrzymał Twój brak,

Jestem już tylko Twoim własnym cieniem.

Mój Boże, jak boli to, że słońce wciąż lśni,

Gdy Ty masz zamknięte na wieczność już dni.

Klucze na blacie...

Kurz...

Nic więcej już.

Poczekam tu...

Śpij.

?/? [Instrumental] ?/?

Dust on Your Keys

Time still steams in your cup,

though the water turned to ice long ago.

Your sweater still hangs on the chair back,

clinging to air—like the hunger stuck in my throat.

I don’t clean this silence. I don’t touch those doors.

I’m afraid of the echoes sleeping in the corners.

You’re not in the mirrors. You’re not in my dreams.

I’m left here alone—exchanged for sand.

God must’ve made a mistake when He split us apart:

He took your light… and left me the wreck.

Every wordless minute tears me in two.

Please—just once… wake up inside my thoughts.

This morning I found your hair on the pillow—

your last trace, another wound.

I meant to keep it… but my hand twitched,

and it vanished into the cracks—like a stone into the sea.

Now I have nothing at all,

just this old sketch… already torn in half.

I buy two loaves of bread—though I eat alone.

I tell the wall, “What a beautiful day.”

All the clocks stopped the moment you left.

Now I’m just your own shadow.

My God, it hurts so much that the sun still shines—

while your days are closed… forever.

Keys on the table…

Dust…

Nothing else now.

I’ll wait here…

Sleep.

?/? [Instrumental] ?/?