Intro:
fLexI
Kiedy dolar kupuje szczęście,
którego nie da się zapomnieć — przez niemoc, przez bezsens...

Verse 1:
W naszym świecie tylko klik, klik, klik – klik!
jeden ruch i się zmienia wszystko — klik, klik, klik (klik!)
ej stary, jeszcze jeden buch — to tylko mały ruch!
przecież robisz to co noc... klik-klik – puff...

na łańcuchach rdza, od starych czasów siedzi (długo)
co powiesz na to, że jest też dla twoich dzieci (twoich dzieci)
powoli masz dość tych bzdur, za młodu tak wychodzi
pęd do zmian — to coś, co charakteryzuje nasze mroki (yeee)

boisz się wyjść na miasto? podziękuj rządowi — dziękujemy!
nasze stare szkoły, boiska spodobały się celowi — wiemy!
dziwni ludzie kręcą, i dziwni ludzie czekają na chwilę pokus
ciekawe, co się stanie, gdy na chwilę stracisz coś z oczu...

Refren:
U-ubiorę trochę Lui, zapomniałem o Gucci,
przez ten klik mam w głowie, że robię co chcę.
Manifestacja, że jesteśmy dumni — nigdy nie smutni,
jest tak prawdziwa, jak obietnica, że jesteśmy zbyt nudni na wojnę.

Po co się starać, gdy można klik-klik-klik?
jeden ruch, tylko klik-klik-klik...

Verse 2:
my pośród fal-fal-fal,
zapomnieliśmy jak-jak-jak
wszystko spina się w wielką niewiadomą — jak?
flex on the town, dryfujemy pośród fal-fal-fal

(ahhh!) pierwsze — to stać się kimś wielkim
zapomnij o biednych, nie trzymaj z kimś średnim
kochasz ten reżim, nigdy nie byłeś i nie będziesz trzecim
w tym świecie są setki, setki ludzi i różne ścieżki

zapomnij o spokoju — bo to nie utopia
wywieś białą flagę... na triumf jakby to był rozkaz

(to jest rozkaz)

Refren:
U-ubiorę trochę Lui, zapomniałem o Gucci,
przez ten klik mam w głowie, że robię co chcę.
Manifestacja, że jesteśmy dumni — nigdy nie smutni,
jest tak prawdziwa, jak obietnica, że jesteśmy zbyt nudni na wojnę.

Po co się starać, gdy można klik-klik-klik?
jeden ruch, tylko klik-klik-klik...