วันหนึ่ง...แม่กับลูกพากันเดินเล่นริมทะเล

ลูกชายเงยหน้ามองแม่ ก่อนถามขึ้นว่า...

"แม่ครับ ทำไมแม่ไม่ค่อยมีเพื่อนเลย?

พอเราโตขึ้น คนที่รักเราจะน้อยลงเหรอครับ?"

แม่ยิ้มบางๆ ก่อนตอบว่า...

"ไม่หรอกจ้ะลูก! เมื่อเราโตขึ้น เราจะไม่ได้มีคนที่รักเราน้อยลง แต่เราจะเหลือแค่คนที่รักเราจริงๆ ความรักและมิตรภาพที่แท้จริงนั้นไม่ได้วัดที่จำนวน แต่วัดที่คุณภาพของคนที่ยังอยู่ข้างเรา เพื่อนที่เหลือ จะเป็นเพื่อนแท้ที่รักเรา ศัตรูที่เหลือ ก็จะเป็นศัตรูที่ทำให้เราแข็งแกร่ง พวกเขาจะเป็นแรงผลักดันให้เราเดินหน้าต่อไป" แม่พูดพลางยิ้ม และเดินนำลูกชายต่อไป

ลูกชายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามต่อว่า...

"แล้วถ้าวันหนึ่งผมโตพอที่จะเลือกทางเดินเองได้ แม่จะไม่ทิ้งผมไปไหนใช่ไหมครับ?"

แม่หยุดเดิน หันกลับมามองลูก แล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า... "เมื่อถึงวันนั้น แม่ก็ยังอยู่ข้างลูกเหมือนเดิม แต่ลูกต้องหาคนสักคนมาเดินเคียงข้างลูก แม่จะค่อยๆ ถอยไปวิ่งอยู่ข้างหลัง ยังคงเฝ้ามองลูก และคอยส่งกำลังใจให้

จนถึงวันที่แม่วิ่งตามลูกไม่ไหว แม่จะหยุด และมองลูกเดินต่อไป หรือแม้ในวันที่แม่ต้องจากไป แม่ก็ยังจะวิ่งอยู่ในใจลูกเสมอ ความรักของแม่ไม่เคยหายไปไหน"

แม่พูดพร้อมลูบศีรษะลูกชาย "ชีวิตคือการเดินหน้า แต่จงจำไว้ว่าทุกย่างก้าวจะมีคุณค่า อย่าลืมคนที่อยู่ข้างหน้า ข้างๆ หรือแม้แต่ข้างหลัง เพราะพวกเขาคือพลังที่ช่วยผลักดันลูกให้ก้าวต่อไปพร้อมกับพลังของลูกเอง"

แม่มองทะเล แล้วกล่าวต่อว่า...

"แม้น้ำทะเลจะลบเลือนรอยเท้าของเรา แต่มันไม่สามารถลบความทรงจำว่าเรามาจากไหนและเรามากับใคร"

ลูกชายฟังจบ ก็เดินช้าลงอย่างเงียบๆ

แม่สงสัยจึงถามว่า...

"ทำไมเดินช้าลงล่ะลูก?"

ลูกชายส่งยิ้มหวาน แล้วตอบว่า...

"ก็ผมอยากเดินกับแม่นานๆ ไงครับ"

โพสต์นี้สำหรับทุกคนที่รักแม่

และอยากเก็บช่วงเวลาดีๆ ไว้ให้นานที่สุด