Καποτε μου λεγαν πως πρεπει να προσεχω

Ν’απεχω από τα ναρκωτικα και να μην τρεχω

Να μοιραζω στους φτωχους τα μισα απ’αυτά που εχω

Σπασμενα όμως τα φρενα της ζωης,δεν το ελεγχω

Και πεφτω, στον πατο της πυραμιδας

Χωρις ιδεα πως θα βγει ο κάθε μηνας

Ηχος σειρηνας, αντηχει μεσα στ’ αφτια μου

Με μονη συντροφια το αδεσποτο της γειτονιας μου και τη σκια μου

Συλλογιζομαι πως εφτασα στο τιποτα

Λογικο όταν τα παντα γυρω σου φανταζουν υποπτα

Και δε μπορεις, να εμπιστευτεις ουτε εσενα

Εντρομος ποτε δε σταθηκα και ας ειμαι στον πυθμενα

Από κανενα,δεν ελαβα ποτε βοηθεια

Αυτή είναι του κοσμου σημερα η κακοηθεια

Οσα μυστηρια και αν νομιζεις ότι ελυσες

Αλλα τοσα θα φυτρωσουν ξανα, δεν τα προσπερασες

Κ’ η ελπιδα καπου εδώ πεθαινει

Ποιος επιβιωσε σε πολη μολυσμενη

Ηρθε η ανοιξη κ ακομα μαραμενη

Ηρθε η μερα μα το σκοτος παραμενει