Gi—dayeg ko ikaw, O Ginoo, —kay giluwas mo man ako,—

ug kay wala mo man tugoti ang akong mga kaaway—

sa pagbiaybiay kanako.—

—Nagpakitabang ako kanimo,

O Ginoo nga akong Dios,

ug imo akong giayo.—

Gikuha mo ako gikan sa Sheol.

Nahiuban ako sa nangadto sa kahiladman,—

apan ang kinabuhi ko gibalik mo kanako.—

—Awitig mga pagdayeg ang Ginoo,

kamo nga iyang bala-ang katawhan—

ug pasalamati siya sa iyang nahimo!

—Dali rang mapuypoy ang iyang kasuko,

ug ang iyang kaayo molungtad hangtod sa kahangtoran.—

Mahimong may paghilak sa gabii,—

apan sa pagkabuntag mobanos ang kalipay.—

—Sa dihang nagmauswagon ako,

dako ang akong pagsalig

nga dili gayod ako maunsa.—

Tungod sa imong kaayo, O Ginoo, gilig-on mo ako—

sama sa usa ka lig-on nga bukid.—

Apan sa dihang mibiya ka kanako nalisang ako.—

——-

Gisangpit ko ikaw, O Ginoo,—

ug nagpakitabang ako kanimo:

—Unsa may kapuslanan sa akong kamatayon—

kon mahiadto ako sa kahiladman?—

Makadayeg ba kanimo ang mga patay?—

Makasangyaw pa ba kini sa imong pagkamatinud-anon?—

Pamati—a intawon ako, O Ginoo, ug kaluy-i!—

O Ginoo! ta—ba—ngi— ako!”—

—Gi-ilisan mog sayaw sa—kalipay ang akong—kagu—ol;—

ug giilisan mo ang akong bisti sa—ka-su-bo’—

sa mga bisti sa Pagdayeg .—

——

—Busa dili ako magpakahilom.—

Awitan ko ikaw ‘g mga pagdayeg.

O Ginoo! nga akong Dios!—

pasalamatan ko ikaw hangtod sa kahangturan!

Awitan ko ikaw ‘g mga pagdayeg.

O Ginoo! nga akong Dios!—

pasalamatan ko ikaw hangtod sa kahangturan! —

Awitan ko ikaw ‘g mga pagdayeg.

O Ginoo! nga akong Dios!—

pasalamatan ko ikaw hangtod sa kahangturan!