อย่าไปเว่าให้ไผฟัง

มองฟ้า... แดนดารา สูงเด่น

เธอเปรียบดังเพ็ญ ดอกฟ้า สุดสอย

เป็นกระต่าย หมายจันทร์ คิดล่องลอย

ได้แต่คอย ดอกฟ้าหล่น มากลางใจ

สั่งฟ้า... โน้มลงมา คงยาก

คงลำบาก... จะมีรัก ที่จีรัง

รักข้ามแผ่นน้ำ ทำใจ ไม่ถึงฝั่ง

เมื่อความฮักพัง เริ่มแพ้ แต่ต้นทาง

ขอฟ้า... โปรดเมตตา ข้ามีกรรม

เกิดมาจนต้อยต่ำ โดนย่ำหยามหมิ่น

ถูกแบ่งชนชั้น จึงมีค่าเพียงดิน

ยังคิดถวิล นวลน้อง ที่เป็นหงษ์ทอง

อย่าไปเว่าให้ไผฟัง ว่าเจ้าบ่เคยมอง

อย่าบอกไผเด้อน้อง ว่าอ้ายแค่หมาวัด

อย่าไปเว้าให้ไผได้ยิน ว่าอ้ายบังอาจ

หลูโตนซาด แนเด้อเจ้า อย่าเว่าให้ไผฟัง

ขอฟ้า... โปรดเมตตา ข้ามีกรรม

เกิดมาจนต้อยต่ำ โดนย่ำหยามหมิ่น

ถูกแบ่งชนชั้น จึงมีค่าเพียงดิน

ยังคิดถวิล นวลน้อง ที่เป็นหงษ์ทอง

อย่าไปเว่าให้ไผฟัง ว่าเจ้าบ่เคยมอง

อย่าบอกไผเด้อน้อง ว่าอ้ายแค่หมาวัด

อย่าไปเว้าให้ไผได้ยิน ว่าอ้ายบังอาจ

หลูโตนซาด แนเด้อเจ้า อย่าเว่าให้ไผฟังเด้อ...