จะขอเล่า เรื่องราวในตำนาน

ภาษาดนตรี ภาษาของคนไทย

แต่ละคำที่เปล่ง คือสีและทีแปรง

โลดแล่นเริงระบำ อยู่บนผืนผ้าใบ

ภาษาดั่งดนตรี เหมือนสีไวโอลิน

เสียงสูงเบาต่ำ แต่มากความหมาย

ทุกเสียงมีเรื่องราว ทุกคำมีสีสัน

นี้คือเรื่องราว ของกวีไทย

ไม่เมาเหล้าแล้วแต่เรายังคงเมา-รัก

สุดจะหักห้ามจิตคิดไฉน

ท่านสุนทร บทกลอนในดวงใจ

ยังก้องสะท้อน ในโลกแห่งบทกวี

บรรเลงร่วมกัน ประสานบทเพลงไป

ปัญญาบทใหม่ เป็นฝันในความฝัน

กว่าร้อยปีก่อน ชาติเราเริ่มบทกลอน

รับรู้ทำนอง ชาดพบความรุ่งเรือง

เกิดบทกวี เสริมความงดงาม

ให้เหล่าชีวิต ได้เห็นความศิวิไลซ์

ครั้นยังได้กำเหนิด ทำนองเสภา

ที่หลั่งรินไหล ดังสายธารา

ได้ยินขับขาน ช่างงาม เหลือคณา

สร้างด้วยหัวใจ ใช่เขียนด้วยมือ

**ถึงเมาเหล้าเช้าสายก็หายไป

แต่เมาใจนี้ประจำทุกค่ำคืน**

ท่านสุนทร บทกลอนในดวงใจ

ยังก้องสะท้อน ในโลกแห่งบทกวี

บรรเลงร่วมกัน ประสานบทเพลงไป

ปัญญาบทใหม่ เป็นฝันในความฝัน

คล้ายดังอาหาร ที่ปรุงด้วยดวงใจ

คล้องจองเลื่อนไหล งดงามด้วยลีลา

ใครเอยผยอง ลองสร้างขึ้นมา

คงต้องค้นหาคำว่าหัวใจ

ให้ใจจดจำ ชื่อสุนทรภู่

จากครูที่รัก ดังในตำนาน

ด้วยดวงวิญญาณ ที่สร้างเอาไว้

เพื่อเราได้รู้ คุณค่าของไทย

**ไม่เมาเหล้าแล้วแต่เรายังคงเมารัก

สุดจะหักห้ามจิตคิดไฉน

ถึงเมาเหล้าเช้าสายก็หายไป

แต่เมาใจนี้ประจำทุกค่ำคืน**