ในวันที่ฟ้ายังคงงดงาม

แสงตะวันสาดส่องช่างดูอบอุ่น

แต่ในใจฉันกลับมีเมฆดำ

ก่อตัวขึ้นคลุมทุกความรู้สึกคุณ

เสียงหัวเราะของเธอช่างสดใส

อ้อมกอดของพ่อแม่ที่คุ้นเคย

ทุกสัมผัส ทุกคำพูดที่มอบให้

เก็บมันไว้ในใจ ไม่เคยเลือนเลย

แต่เงาหนึ่งตามหลอกหลอนไม่จางหาย

คือความกลัวว่าวันหนึ่งจะจากกัน

ลมหายใจที่เคยใกล้ต้องพรากไป

เหลือเพียงฉันกับความเหงาที่เฝ้ารอวัน

เคยคิดว่าเวลาจะหยุดนิ่ง

ให้ฉันได้ซึมซับทุกนาที

แต่ทุกวินาทีกลับเร่งรีบยิ่ง

เหมือนจะพัดพาเราให้ห่างกันไปทุกที

ภาพความทรงจำผุดขึ้นมาเรื่อยไป

วันที่เราได้สร้างร่วมกันมา

ไม่อยากให้มันต้องเลือนหาย

เหมือนกับภาพฝันที่ตื่นมาก็ลับตา

แต่เงาหนึ่งตามหลอกหลอนไม่จางหาย

คือความกลัวว่าวันหนึ่งจะจากกัน

ลมหายใจที่เคยใกล้ต้องพรากไป

เหลือเพียงฉันกับความเหงาที่เฝ้ารอวัน

รู้ดีว่าชีวิตคือการเดินทาง

มีพบเจอ มีจากลา เป็นสัจธรรม

แต่ทำไมใจยังอ่อนแอจัง

ไม่อาจรับไหวหากต้องเจอคืนที่มืดดำ

เพราะเงาหนึ่งตามหลอกหลอนไม่จางหาย

คือความกลัวว่าวันหนึ่งจะจากกัน

ลมหายใจที่เคยใกล้ต้องพรากไป

เหลือเพียงฉันกับความเหงาที่เฝ้ารอวัน

ได้โปรดอยู่กับฉันไปนานๆ ได้ไหม

ก่อนที่เงาแห่งความกลัวจะกลายเป็นจริง

ให้ฉันได้เก็บเธอไว้ในใจ

ตราบนานเท่านาน… ชั่วนิรันดร์