Gdy patrzę na Ciebie v.1

Gdy patrzę na Ciebie widzę

nie to, co było kiedyś

lecz to, co zostało po wszystkim.

Czas nie pytał o zgodę —

po prostu dotknął Twojej twarzy

i odszedł.

Twoje oczy są te same,

choć już widzą inaczej.

Uśmiech przychodzi ostrożniej,

jakby sprawdzał,

czy jeszcze wolno mu być.

Gdy czas zmienia wygląd ukochanej osoby,

czy odszedłbym od niej —

czy od siebie sprzed lat?

Bo jeśli kochałem tylko obraz,

to nigdy nie kochałem Ciebie.

A jeśli kochałem Ciebie —

to czas nie ma tu nic do powiedzenia.

Twoje zmarszczki nie są ranami,

są pamięcią dni.

Każda z nich ma swoje imię,

urodziła się z moich wad

i rosła obok, razem ze mną.

Bywa, że tęsknię za dawną Tobą,

ale bardziej boję się dnia,

w którym przestanę rozpoznawać

tę obecną.

Nie dlatego, że Ty jesteś inna —

lecz dlatego, że ja się zmieniam.

A gdyby czas zabrał mój wygląd,

moje dłonie, mój głos —

czy zostałabyś?

Nie pytam, by znać odpowiedź.

Pytam, by wiedzieć,

czy jeszcze jesteśmy odważni.

Gdy czas zmienia wygląd ukochanej osoby,

czy odszedłbym od niej —

czy od wspólnej drogi?

Miłość nie mieszka w lustrze,

tylko w tym,

kto zostaje, gdy światło gaśnie.

Gdy czas zmienia wygląd ukochanej osoby,

nie odchodzi miłość.

Odchodzi złudzenie.

Zostań.

Nie dlatego, że jesteś teraz inna.

Zostań,

bo jesteś prawdziwa.