ตาอิน ตานา เดินลุยท้องนาแต่เช้า

ฟ้า หมอกยังขาว ขาเปียกน้ำค้าง

คันเบ็ดเก่าเก่า ถือกันมาคนละข้าง

หัวใจมีเพื่อน ต่างคนต่างหวังเรื่องปลา

ตานาเหวี่ยงเบ็ดทีเดียว ได้ปลาตัวใหญ่

ตาอินนั่งมอง เหงื่อหยดลงปนสายตา

ในตะกร้า มีปลา แต่มือตาอิน ว่างเปล่า

คำว่ารักเพื่อนเริ่มบางเบาเพราะหิวข้าวปลา

ตาอิน ตานา แย่งหัวแย่งหางกันไป

ปากบอกว่า “ฉันก็ใช่” มือก็ยื้อไม่เลิกสักที

สองคนร้อนรน ทะ เลาะ กัน จนลืมหายใจ

สุดท้ายมีแต่ตาอยู่ ที่อิ่มท้องไปฟรีฟรี (เฮ้!)

อินว่าฉันแบกเบ็ด แบกเหยื่อมาให้

นาว่าฉันลงน้ำ ตัวสั่นฟันกัดริมฝั่งนา

เสียงเริ่มดังจากเบา คำเริ่มคมจนบาดหน้า

ปลาตัวเดียวยิ่ง แกว่งไกวในมือสองคน

หัวใคร หางใคร เอาอะไรมาเป็นตราชั่ง

ใจใคร ใจมัน ก็หิวเหมือนกันทุกคน

ยิ่งคิดก็ยิ่งขุ่น ยิ่งวุ่น ยิ่งหมองหม่น

ลืมไปว่าเมื่อครู่ยังเรียกกัน "เพื่อนรัก"

ตาอิน ตานา แย่งหัวแย่งหางกันไป

ปากบอกว่า “ฉันก็ใช่” มือก็ยื้อไม่เลิกสักที

สองคนร้อนรนทะเลาะกันจนลืมหายใจ

สุดท้ายมีแต่ตาอยู่ ที่อิ่มท้องไปฟรีฟรี (โอ๊ย!)

พอลมเย็นพัดมา ตาอยู่เดินผ่านมาเฉย เฉย

มองสองคนดึงปลาอยู่ตรงนั้นเหมือนเด็กเล่นเชือก ปมใหญ่

เขาย่องเข้าไปยิ้ม เห็นช่องว่างระหว่างมือสั่นไหว

คว้าปลาหลุดมือหนีหายไป เหลือแต่เสียงด่าทอก้องนา (ไอ้ห่า!)

ตาอิน ตานา เถียงหัวเถียงหางจนคลาย

มองมือที่ว่างเปล่า ใจมันเหี่ยวลงพร้อมกันพอดี

สองคนเพิ่งรู้ว่าที่แท้แพ้ให้ความโลภนี่

ปลาหนึ่งตัวกลายเป็นสำนวนสอนจนถึงวันนี้

ตาอิน ตานา จำไว้ให้ดีในใจ

ทะ เลาะ กัน ให้ตาย สุดท้ายตาอยู่ได้ไปเต็มเต็ม

ใครสองคนดึงดัน วันหน้าอาจเหลือแค่เสียงเพลง

ปล่อยหัวปลาหางปลา เผื่อไม่ต้องนั่งมองคนอื่นอิ่ม ยิ้มเย็นใจ