Μήπως νόμιζες κανείς δε θα το μάθει ποτέ;

Ή μήπως ήθελες απλώς να το πουν «περιέργεια» και μετά;

Αν το ’κρυψες, τότε φοβάσαι...

Και ο φόβος σου είναι σωστός — να ξέρεις.

Χάραξα γραμμές από παλιά ψέματα,

Ένα κουτί με κόκαλα, πνοή μεταμφιεσμένη.

Όχι μύθος, όχι κατάρα απλή —

Πανούκλα ζωντανή, μέσα στον στίχο μας δεμένη.

Μικροσκοπική, ψυχρή, ακριβής,

Ξαναγράφει μυαλά σαν σπασμένο σύστημα.

Εγωισμός, οργή, ματιά περιορισμένη —

Κόψες τα φτερά μας, γέλασες και έγραψες το ίδιο σύστημα.

Ω, το κουτί δεν ήταν μύθος — είναι εργαστηριακό στελέχιο!

Μια σκηνοθετημένη παράσταση, ένα παιχνίδι διεστραμμένο.

Εσύ έστησες την πτώση, εσύ την κατηγορία,

Μα εγώ έσπασα την κλειδαριά... και τ’ όνομά σου το ’χω πια.

Οι θεοί που παίζεις φοράνε στεφάνια άδεια,

Οι τραγωδίες τους είναι μόνο οι ήχοι σου — κενά.

Θέατρο πόνου και τρόμου βαθύ,

Κι από πάνω βουίζουν τα ρεύματά σου σιωπηλά.

Νόμιζες ότι δε θα δούμε τα νήματα,

Τα μοτίβα μέσα στο μαρτύριο τα κρυμμένα.

Μα κάθε κλειδαριά αφήνει και κλειδί —

Το λάθος του σχεδίου σου είναι αυτό που θα με οδηγήσει.

Ω, το κουτί δεν ήταν μύθος — είναι εργαστηριακό στελέχιο!

Μια σκηνοθετημένη παράσταση, ένα παιχνίδι διεστραμμένο.

Εσύ έστησες την πτώση, εσύ την κατηγορία,

Μα εγώ έσπασα την κλειδαριά... και τ’ όνομά σου το ’χω πια.

Ορίστε λοιπόν η απόδειξη, ορίστε η στάση —

Ένα φιαλίδιο αλήθειας στο χέρι μου που τρέμει.

Ο κόσμος δε θα κοιμηθεί όταν εγώ τελειώσω,

Γιατί θα αρχίσουν πια εσένα να φοβούνται — και θα σε νιώσουν.

Το κουτί είναι ανοιχτό... το σενάριο σκισμένο.

Οι ηθοποιοί σου βλέπουν πίσω από την αυγή — ξαφνικά.

Εκείνη η ελπίδα που φύλαξες για να κοροϊδέψεις;

Είναι πια η θεραπεία —

Το κλειδί που θα τα σπάσει.

Κράτα τα ψέματα, τον επίλογο στημένο —

Μετά από αυτό, δεν παίζεις θεός πια, τελειωμένο.