Μεταξύ μας υπάρχει κάτι παράξενο,

δεν ξέρει πώς να αρχίσει, φοβάται το φως.

Πάγωσε στη σιωπή, μετά έγινε φλόγα,

εγώ πέφτω στην αγωνία, κι εσύ πας να φύγεις σιγά.

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να στο πω,

όλα μπλέχτηκαν χωρίς λόγο.

Δεν μπορούμε να πιέσουμε τον χρόνο ή τον δρόμο,

άσε την καρδιά να διαλέξει μόνη.

Ένα χαμόγελο για ν’ αποφύγεις το χτύπημα,

ένα χαμόγελο, κι αυτό φτάνει.

Ένα χαμόγελο όταν όλα γυρίζουν,

όταν η κούραση βαραίνει πιο πολύ.

Ένα χαμόγελο να κατεβάσει τον φόβο απ’ το στήθος σου,

φρενάρω τον χρόνο, έλα εδώ.

Αυτό που υπάρχει ανάμεσα σε σένα κι εμένα,

με τον καιρό… με τον καιρό θα γίνει καθαρό.

Σήμερα πλησιάζουμε, αύριο ίσως όχι,

δυο βήματα πίσω χάλασαν τον ρυθμό.

Άσ’ το να φύγει, άσ’ το να αιωρείται,

κι άσε τον χρόνο να πει τι θέλει να γίνει.

Όταν αλλάξει ο αέρας και συναντηθούν τα μάτια,

θα καταλάβουμε χωρίς να μιλήσουμε.

Απλώνω το χέρι χωρίς να το σκεφτώ,

και το δύσκολο θα ’ναι να μη χορέψουμε.

Ένα χαμόγελο για ν’ αποφύγεις το χτύπημα,

ένα χαμόγελο, κι αυτό φτάνει.

Ένα χαμόγελο όταν όλα γυρίζουν,

όταν η κούραση βαραίνει πιο πολύ.

Ένα χαμόγελο να κατεβάσει τον φόβο απ’ το στήθος σου,

φρενάρω τον χρόνο, έλα εδώ.

Αυτό που υπάρχει ανάμεσα σε σένα κι εμένα,

με τον καιρό… με τον καιρό θα γίνει καθαρό.