หุ่นไล่กา

กลางทุ่งกว้าง ฟ้าจางแสง

ผ้าขี้ริ้วพาดบนไม้ตะแคง ลมมันพัด

นกกาดำยืนจ้องหน้า

ฉันยืนแทนคนที่หายไปนานนัก

ฉันคือหุ่นไล่กา ยืนเฝ้าทุ่งเวลาหมุนไป

หุ่นผ้าขาดเก่าๆ แต่มันยังหายใจข้างใน

ยืนรับแดดรับฝน รับลมที่ใครไม่สนใจ

รอใครสักคนมองเห็น ว่าฉันก็เจ็บได้

ยามค่ำคืน ดาวล้อมฟ้า

เสียงรถไฟไกลๆ พาใจลอยลับ

หัวใจฟางมันลุกไหม้ช้าๆ

เมื่อเธอเดินผ่านไป แต่ไม่เคยมองกลับ

ฉันคือหุ่นไล่กา ยืนเฝ้าทุ่งเวลาหมุนไป

หุ่นผ้าขาดเก่าๆ แต่มันยังหายใจข้างใน

ยืนรับแดดรับฝน รับลมที่ใครไม่สนใจ

รอใครสักคนมองเห็น ว่าฉันก็เจ็บได้

เธอเคยมัดเชือกผูกแขนฉัน

หัวเราะดังลั่น บอกว่าจะกลับมาใหม่

ทุกฤดูกาลผ่านฉันไปทีละวัน

เหลือเพียงเสียงฝนตีกระป๋องดังในอกข้างซ้าย [crescendo]

ฉันคือหุ่นไล่กา ยืนเฝ้าทุ่งเวลาหมุนไป

หุ่นผ้าขาดเก่าๆ แต่มันยังหายใจข้างใน

ยืนรับแดดรับฝน รับลมที่ใครไม่สนใจ

รอใครสักคนมองเห็น ว่าฉันก็เจ็บได้