Za oknem szaro, lecz deszcz nie pada,
Choć prawie lato, marazm dopada.
Słońca od dawna nie ma niestety,
WIęc wciąż rozmyślam, jak zmienić
swoje priorytety.



Chmury zakryły całe moje niebo,
Nic się nie dzieje, nic potrzebnego.
WIęc znów mam czas żeby pomyśleć,
skąd znaleźć moc, by siebie zmienić.

Bo już nie raz, więcej takich chwil...
Postanowiłam się zmienić a został tylko dym.


Słońca od dawna nie ma niestety,
Więc wciąż rozmyślam, jak zmienić
swoje priorytety.
Byłoby łatwiej gdybym była asertywna,
Ale nie potrafię, nie umiem być inna.


Chciałabym móc powiedzieć "nie",
Nie robić tego czego ktoś chce.
Dla siebie zrobić coś konkretnego,
Dla innych na zawołanie nie dawać
wszystkiego.
Nie gdy nic dla mnie, nic wzajemnego.

Myśleć o sobie , co dla mnie dobre,
Nie wpadać w ekstazę za gesty drobne.
Nie myśleć o pomocy dzieciom dorosłym,
Skoro jestem człowiekiem wrednym i ....
zbyt prostym.


Słońca od dawna nie ma niestety,
WIęc wciąż rozmyślam, jak zmienić
swoje priorytety.
Byłoby łatwiej gdybym była asertywna,
Ale nie potrafię, nie umiem być inna.



Nadal w mojej głowie "co ludzie powiedzą"
Jak mnie ocenią gdy się dowiedzą.
A może ktoś się na mnie pogniewa
Kiedy w końcu powiem co mi potrzeba.
Bo to dzieciom , rodzinie trzeba pomagać
Swoje marzenie na nigdy odkładać.

Słońca od dawna nie ma niestety,
WIęc wciąż rozmyślam, jak zmienić
swoje priorytety.
Byłoby łatwiej gdybym była asertywna,
Ale nie potrafię, nie umiem być inna.


I tak przemyśłam gdzie teraz jestem,
Czy w końcu dam radę z tym swoim
protestem.
Słońca od dawna nie ma niestety,
WIęc wciąż rozmyślam, jak zmienić
swoje priorytety.